Şömine , Anadolu’da ocak ismi ile bilinen, evlerin belirli odalarında ısınma, mutfaklarında ise yemek pişirme amacı ile kullanılan, duvara gömülü, odunun yanmasından elde edilen ısı ile mekanları ısıtan, içerisinde yakılmakta olan ateşten meydana gelen dumanın dışarı atılması için kurulmuş düz bir bacadır.
Anadolu’nun aksine, modern evlerde ısıtma amacından çok dekoratif mimari objeler olarak kullanılan şömineler, genelde evlerin salonlarında, yine duvara gömülü olarak bulunmaktadırlar.
Günüzümüz modern şöminelerinde yakıt bitmeden önce yani istenilen zaman söndürülebilmekte olmasına karşın, sona erene dek kullanılmalıdırlar. Paslanmaz bir çelik burner şasesi içinde bulunmakta olan şömine yakıtı, bu burner sayesinde istenildiği gibi açılıp kapatılabilmektedir. Mekanizma içinde bulunan düzenleyici sayesinde de ateşin yoğunluğu kontrol edilebilmektedir. Bu sayede istenilen ısı elde edilebilmektedir.
Şöminelerde ısıya dayanıklı, yanmayan ve erimeyen, çakıl taşları ya da lava taşları gibi taşlar dekoratif amaçlı kullanılabilmektedirler.
Meşe, kara ağaç ve gürgen, şömine yakıtı olarak en çok kullanılan ve tavsiye edilen ağaçlardır. Bu tarz odunlar yavaş yandıklarından, uzun süreli ve yüksek oranda ısı sağlamaktadırlar. Ayrıca kıvılcım yaratmadıkları için de oldukça güvenlidirler.
Reçineler ağaçlar ise şiddetli ve hızlı yandıkları için pek tercih edilmezler. Bunun yanı sıra Afrika kökenli ağaçlar, tuzlu alanlarda yetişen ağaçlar, saman, karton, çıra, kömür ve benzeri yakıtlar şöminelerde kullanılmamalıdırlar. Yanma işlemini hızlandırmak ve kolaylaştırmak için benzin, gaz, yağ ya da alkol kullanılmamalı ve çok tehlikelidir.